Zasady nabycia prawa do świadczeń emerytalnych i wyliczania ich wysokości regulowane są odrębnie w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Z tego względu w poszczególnych państwach występują różnice, m.in. co do wieku uprawniającego do emerytury i wymaganego stażu pracy.
Emerytura jest przyznawana i wyliczana według przepisów tego państwa członkowskiego, w którym dana osoba świadczyła pracę lub prowadziła działalność gospodarczą. Warunkiem jej przyznania jest spełnienie przesłanek, od których przepisy tego państwa uzależniają nabycie prawa do emerytury, z tym zastrzeżeniem, że o prawo do emerytury można ubiegać się w danym państwie członkowskim, jeśli się było w nim ubezpieczonym przez co najmniej 1 pełny rok.
Dzięki zasadzie sumowania okresów ubezpieczenia, okresy pracy w każdym państwie członkowskim są sumowane na potrzeby ustalenia istnienia wymaganego stażu pracy, potrzebnego do uzyskania emerytury.
Wniosek o przyznanie emerytury lub renty należy składać w kraju zamieszkania (w Polsce do ZUS, za granicą – do odpowiednika ZUS). Przy załatwianiu spraw związanych z emeryturą lub rentą stosuje się formularze unijne z serii E 200.
Materiały zamieszczone na stronie codziennikprawny.pl nie mają charakteru porady prawnej, a służą jedynie celom informacyjnym.