W wyroku z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie C-135/08, Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu uznał, że cofnięcie nadania obywatelstwa nabytego na skutek podstępu może doprowadzić do bezpaństwowości, a zatem do utraty obywatelstwa Unii pod warunkiem, że cofnięcie to nie narusza zasady proporcjonalności
Trybunał Sprawiedliwości potwierdził w tym wyroku, iż wykonując swoje kompetencje w dziedzinie obywatelstwa państwo członkowskie Unii Europejskiej może cofnąć obywatelowi Unii obywatelstwo nabyte w drodze nadania, jeżeli zostało ono przez niego uzyskane na skutek podstępu. Jest tak również w sytuacji, gdy cofnięcie to prowadzi w konsekwencji do tego, że dana osoba traci obywatelstwo Unii ze względu na to, że nie posiada już obywatelstwa państwa członkowskiego. W takim przypadku decyzja w sprawie cofnięcia obywatelstwa powinna jednak być wydana z poszanowaniem zasady proporcjonalności.

Uregulowania francuskie, austriackie i irlandzkie ustalające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów są sprzeczne z prawem Unii Europejskiej. Cele ochrony zdrowia mogą zostać osiągnięte poprzez zwiększenie podatku akcyzowego.

Sąd Pierwszej Instancji w wyroku z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie T 16/04, odrzucił wniesioną przez Arcelor skargę kwestionującą ważność dyrektywy ustanawiającej system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
Skarga o stwierdzenie nieważności została odrzucona jako niedopuszczalna, a żądanie naprawienia szkody - oddalone jako bezzasadne.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w dniu 24 lutego 2010 r. rozpoznał wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, w związku z ujawnionymi rozbieżnościami w orzecznictwie sądowym, dotyczącym ławników w sądach powszechnych i konieczności posiadania przez nich poświadczenia bezpieczeństwa.

W ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich, prawo Agencji, wynikające z art. 4 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592 ze zm.), do przejęcia nieruchomości będącej przedmiotem obrotu, jest instytucją nieznaną w systemie prawa i uregulowaną w powołanym akcie jedynie w sposób szczątkowy.

W dniu 15 lutego 2010 r. Naczelny Sad Administracyjny w składzie siedmioosobowym podjął uchwałę (sygn. akt II FPS 8/09) stwierdzającą, że „Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia."

W uchwale z dnia 24 lutego 2010 r. (sygn. akt III CZP 131/09) Sąd Najwyższy orzekł, że przepis art. 68 ust. 2a pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) ma zastosowanie także do umów sprzedaży lokalu mieszkalnego zawieranych przez gminę z najemcami w czasie obowiązywania art. 68 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 141, poz. 1492), tj. od dnia 22 września 2004 r. do dnia 21 października 2007 r., jeżeli nabywca tego lokalu sprzedał go po dniu 21 października 2007 r.

Rodzic sprawujący opiekę nad dzieckiem pracownika migrującego, które odbywa naukę w przyjmującym państwie członkowskim ma prawo pobytu w tym państwie
Prawo to nie jest uzależnione od warunku posiadania przez rodzica wystarczających środków utrzymania, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej.
Tak orzekł Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawach: C-310/08 i C-480/08

Zdaniem rzecznika generalnego Paolo Mengozziego, odmowa dodatkowego zwrotu nieplanowanych kosztów leczenia szpitalnego poniesionych za granicą jest sprzeczna ze swobodą świadczenia usług
Zwrot powinien obejmować także tę część kosztów, która w państwie, w którym odbywa się leczenie obciąża pacjenta, jeżeli w tym państwie wysokość zwrotu kosztów leczenia jest niższa niż w państwie, w którym pacjent jest ubezpieczony.
Opinię taką wydał rzecznik generalny w sprawie C-211/08 Komisja vs. Hiszpania