Jednym z konstytucyjnych obowiązków państwa wobec jego obywateli jest pomoc osobom potrzebującym wsparcia. Pomoc taką określa się mianem zabezpieczenia społecznego, a szczegółowe regulacje zamieszczone są w rozlicznych ustawach. Można jednak wyróżnić dwie płaszczyzny zaangażowania państwa w świadczenia społeczne. Po pierwsze, to różnego rodzaju jednorazowe wsparcia finansowe i rzeczowe dla osób indywidualnych oraz rodzin. Po drugie zaś, stałe lub okresowe świadczenia rentowe dla osób niezdolnych do pracy oraz emerytury wypłacane osobom, które osiągnęły odpowiedni wiek i staż pracy.

Chociaż obowiązkiem państwa jest pomoc osobom potrzebującym, to prawodawca powinien normować gwarantowane konstytucyjnie prawa socjalne, z uwzględnieniem sytuacji gospodarczej i ekonomicznej państwa. Jest bowiem odpowiedzialny za zachowanie równowagi budżetowej, która także podlega konstytucyjnej ochronie.